piątek, 29 marca 2013

Rozdział 41

Nadchodzące dni miały obfitować w najbardziej istotne dla mojego życia wydarzenia. Miałam co prawda dziwne przeczucia w związku z tym snem, ale tak naprawdę niczego nie podejrzewałam. Po nieprzespanej nocy musiałam uzupełnić pokłady energii, żeby dać sobie radę z nadrabianiem materiału z uczelni, więc poszłam do mojej ulubionej kawiarni zjeść śniadanie, napić się mocnej kawy i zrelaksować przy jakiejś książce. Od kiedy wyprowadziłam się z mieszkania ciotki Josephine, musiałam na nowo nauczyć się żyć samodzielnie. Z zaskoczeniem odkryłam, że nie przychodzi mi już to tak łatwo, jak w Anglii. Ostatnimi czasy nie potrafiłam nawet zebrać się w sobie i przygotować sobie rano śniadanie, więc coraz częściej chodziłam zamiast tego do kawiarni czy restauracji. Alexis śmiała się ze mnie i mówiła, że staję się podobna do tych celebrytów, za których inni wykonują najprostsze czynności. Tłumaczyłam sobie owy stan w ten sposób, że zamieszanie związane ze zmianą uczelni i przeprowadzką bardzo mnie zmęczyły, dlatego straciłam chęć do jakiegokolwiek wysiłku. Siedząc nad kubkiem czarnej do granic możliwości kawy, dostałam telefon.
- Cieszę się, że odebrałaś. Musimy porozmawiać - usłyszałam głos Nialla. Brzmiał tak poważnie, że od razu się rozbudziłam.
- Coś się stało?
- Ja... Nie chcę na ciebie krzyczeć, ani o nic cię obwiniać, ale nam wszystkim przydałyby się wyjaśnienia.
- Niall, nie bardzo wiem, o czym mówisz - odezwałam się niepewnie. Czyżbym znowu zrobiła coś nie tak? Przecież od tak dawna nie miałam z chłopakami kontaktu...
- Dlaczego nie powiedziałaś Zaynowi, że Meg spodziewa się jego dziecka? To dlatego wyjechała? Zmówiłyście się, czy jak? A może był inny powód? Co, Zayn nie byłby dobrym ojcem? O to się martwiła? Czy może powodem tego kłamstwa była obawa, że sława One Direction zostanie zniszczona, kiedy okaże się, że jeden z członków zostanie ojcem? - potok słów wydostał się z ust mojego przyjaciela i zbombardował mnie, aż na chwilę zaniemówiłam. Odchrząknęłam, przejeżdżając ręką po twarzy.
- Posłuchaj... to nie jest dziecko Zayna... - powiedziałam cichym głosem. Czułam się okropnie, wiedząc, że zawiodłam moich przyjaciół i nie potrafiłam utrzymać sekretu Meg. Po drugiej stronie słuchawki zapadła jeszcze dłuższa cisza. Wreszcie blondyn odezwał się zaskakująco spokojnym tonem:
- Kocham cię, aniołku, wiesz? Ale teraz chyba też uważasz, że przyszedł czas na mówienie samej prawdy i tylko prawdy. Za chwilę powiesz o wszystkim Zaynowi, a potem przełączę na głośnomówiący, bo mamy jeszcze parę ważnych rzeczy do wyznania.
- Dobrze - tylko to byłam w stanie wykrztusić. Wiedziałam, że Niall ma rację. Kiedy mówiłam Zaynowi o trudnej sytuacji Meg, okropnym zrządzeniu losu, jej decyzji o ucieczce i rozpoczęciu nowego życia, łzy dosłownie lały mi się po policzkach. Ludzie patrzyli na mnie trochę ze współczuciem, ale bardziej ze zdziwieniem, a ja płakałam i przepraszałam, płakałam i przepraszałam. Kiedy trochę się uspokoiłam, Zayn zapytał mnie:
- Czy według ciebie to było dobre posunięcie?
- Co zamierzasz zrobić? Wiesz, że już jej nie odzyskasz, prawda? W jakkolwiek złej jesteś teraz pozycji, nie burz jej dopiero co zbudowanego świata - było to dosyć brutalne z mojej strony, ale dobrze wiedziałam, o co tak zaciekle walczyła moja przyjaciółka. Choć łączyło ją z Zaynem silne uczucie, nie ma już dla niego miejsca w jej życiu. To już rozdział zamknięty, ona tak chciała. Chłopak westchnął:
- Wiem, ja wszystko wiem. Po prostu muszę wiedzieć, czy Meg jest teraz szczęśliwa. Tylko taką będę mógł pożegnać.
- Jest bardzo szczęśliwa. Wątpię, czy tutaj kiedykolwiek udałoby się jej zaznać takiego szczęścia. Zayn... chciałam... czy my...
- Czy jesteśmy nadal przyjaciółmi? No cóż, okłamałaś mnie i to nie jest w porządku, ale dzięki tobie wszystko się jednak dobrze skończyło.
- Więc?
- Jesteś niemożliwa - roześmiał się. - Jak możesz się nad tym jeszcze zastanawiać? Oczywiście, że wciąż będziemy się przyjaźnić. Jesteś dla mnie prawie jak część mojej rodziny! - wyznał, a ja znów zaczęłam płakać, tym razem ze szczęścia.
- Hej, skończcie już, bo ona zaraz wypłacze z siebie całą wodę, a jeszcze jej potrzebujemy! - wydarł się Harry, którego do tej pory nie słyszałam.
- Skoro już się odezwałeś... Wiesz, co - powiedział Niall. Myślałam, że już nic mnie dzisiaj nie zdziwi. A jednak to, co powiedział mi Harry, przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Jąkał się i nie mógł znaleźć odpowiednich słów, jego palący wstyd dało się wyczuć mimo tylu dzielących nas kilometrów. W mojej głowie zaczęło się kłębić tyle rozmaitych myśli, że wkrótce przestałam słyszeć, co się działo wokół. Louis. Louis. Louis William Tomlinson. Louis. Lou. Przez tyle miesięcy byłam na krawędzi obłędu, próbowałam pokonać niszczącą mnie depresję, zapomnieć. Wyrzucić z siebie tę naiwną cząstkę, która wciąż go kochała i nie wierzyła w opowieść o zdradzie. Ale bałam się, tak okropnie się bałam, że znowu będę krzywdzona i oszukiwana, a przecież już prawie wygrałam z moim fatum... Tak, byłam skrzywdzona. Ale nie mniejszą krzywdę wyrządzono Louisowi. Do samego końca był uczciwy wobec mnie i swoich uczuć, a ja go tak potraktowałam... Moje zachowanie można wytłumaczyć, ale przecież czułam gdzieś w głębi, że to nie może być prawda. Wybrałam strach i przezorność, zamiast słuchać głupiego serca. W takich chwilach, jak ta, człowiek myśli sobie, że w ogóle siebie nie zna. Jeśli nie ufam samej sobie, to komu mam ufać? Jedyna taka osoba została moją własną ręką usunięta z drogi. Myślałam, że postąpiłam właściwie, a tymczasem zrobiłam największą głupotę w moim życiu!
- Cześć, Monica! Jak leci? - znikąd pojawiła się uśmiechnięta od ucha do ucha Alexis i usiadła obok mnie, zarzucając mi rękę na ramię.
- Ze wszystkich chwil wybrałaś chyba najgorszą... Przepraszam, muszę dokończyć tę rozmowę - wymamrotałam, nie potrafiąc spojrzeć jej w oczy. Gdyby zorientowała się, że płaczę, też byłaby smutna. Nie chcę już doprowadzać ludzi do smutku.
- W porządku... Zamówię sobie coś i... no - szepnęła i przesunęła na drugie krzesło, zasłaniając się menu.
- Nawet nie próbuj się obwiniać, nie zrobiłaś nic złego - mówił Liam, a Niall i Zayn przytakiwali mu.
- Ja wcale nie...
- Nie oszukasz mnie, przecież dobrze cię znam. Teraz musisz mnie uważnie słuchać, bo wyszła dosyć niespodziewana sytuacja. Mianowicie na początku myśleliśmy, że to zdjęcie dziecka Meg jest zdjęciem dziecka twojego i Louisa. Wiem, straszni z nas debile. Ja jestem chyba największym, bo pozwoliłem mu, żeby wsiadł w samochód i pojechał do ciebie z takim błędnym przekonaniem. On cię wciąż bardzo kocha, nigdy nie przestał. Tylko z tego nieporozumienia może wyniknąć nie zejście się, ale spora kłótnia...
- Odzywał się do was od tego czasu? Drogi są teraz fatalne - zaczęłam się denerwować. Naraz przypomniał mi się mój sen. Wyjrzałam przez okno, padał śnieg i wiał wiatr.
- Wszyscy próbujemy się do niego dodzwonić, jak na razie bez skutku. Ale nie martw się, to pewnie chwilowe zakłócenia. Być może stracił zasięg na jakiejś polnej, francuskiej drodze... Halo? Monica, jesteś tam? Halo?

*

Drzwi kawiarenki trzasnęły, a postać przyjaciółki ledwie mignęła Alexis przed oczami, zaraz potem znikając.
- Halo? Monica? - z słuchawki dobiegał czyjś bardzo zaniepokojony głos. Czarnowłosa dziewczyna po chwili wahania przystawiła komórkę do ucha.
- Tutaj Alexis, jej przyjaciółka... Przepraszam cię, ale Monica przed chwilą wybiegła bez słowa i jakby rozpłynęła się w powietrzu. Nie wiem, co się stało, ale to chyba było coś poważnego... Nawet nie założyła płaszcza, a jest śnieżyca.
- Alexis, tak? Nie rozłączaj się! - krzyknął Liam. W głębi słychać było kilka innych, męskich głosów.
- O co chodzi? - odezwała się niepewnie dziewczyna. Chłopak w kilku zdaniach wyjaśnił jej zarys sytuacji.
- Liam, dodzwoniłem się do Louisa! Co mam mu powiedzieć?
- Żeby rozglądał się za zamarzającą Monicą, która biega po pustkowiach i go szuka. Alexis, znasz wszystkie tamtejsze drogi, prawda?
- Mieszkam tu od dzieciństwa. Nawet domyślam się, gdzie mogła pójść.
- Musisz wziąć samochód... Masz samochód, prawda?
- Tak, mam. Co dalej, mów szybko.
- Któreś z was, Louis albo ty, musicie znaleźć Monicę i to jak najszybciej. Nie myślałem, że może być aż tak nieodpowiedzialna. Mróz na dworze, a ona biega nieubrana nie wiadomo, gdzie.
- Trochę ją rozumiem, wiesz? Mimo wszystko nie dało się przeoczyć faktu, że ten chłopak to najważniejsza osoba w jej życiu.
- Ja też ją rozumiem, pewnie zrobiłbym tak samo. Ale ona ma to do siebie, że zbytnio przejmując się innymi, zupełnie zapomina o sobie. Nie wiem, czy to jej największa wada, czy właśnie to najbardziej w niej cenię - powiedział bardziej do siebie, niż do niej. Upewnił się, że Alexis na pewno wie, co ma robić i rozłączył się. Spojrzał na swoich przyjaciół i ku ich zdziwieniu, uśmiechnął się.
- Co jest? - zapytał Zayn.
- Pamiętacie, jak kiedyś ratowaliśmy ją z rąk porywaczy? Okazało się, że największe niebezpieczeństwo stanowi ona sama...

*

 Było tak, jak we śnie. Biegłam na oślep, mroźny wiatr targał mną na wszystkie strony, nie widziałam nic, poza śniegiem. Jednak to było prawdziwe. Nogi już mi omdlewały i traciłam siły, ale nie mogłam się zatrzymać. Kiedy zobaczyłam leżący w rowie samochód Louisa, żołądek podjechał mi do gardła, a serce prawie stanęło. Otworzyłam usta i przez chwilę bałam się, że nie będę potrafiła wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Ale tak się nie stało - mój krzyk przedarł się przez ciszę. Zbliżałam się, wołając imię tej cennej dla mnie osoby. Nikt nie odpowiadał, więc zaczęłam krzyczeć głośniej, choć lodowaty wiatr wdzierał mi się do gardła i próbował zatrzymać głos w krtani. Pewnie z powodu zimna nie byłam w stanie zastanawiać się nad tym, co mogę znaleźć we wnętrzu samochodu. Może to i lepiej? Te myśli są jak trucizna, która powoli i podstępnie mnie zabija.
- Louis! - wydarłam się i zaniosłam kaszlem, nie mogąc już złapać oddechu.
- Monica!
- 'O Boże, oszalałam... Słyszę głosy, oszalałam...' - pomyślałam przerażona. Ale wtedy Louis zawołał ponownie. I jeszcze raz. I następny... Powoli odwróciłam głowę i zobaczyłam go. Biegł w moim kierunku, to z pewnością był on. Byłam wykończona. Zaczęłam stawiać chwiejne kroki i wychodzić mu naprzeciw. Tak bardzo chciałam, żeby to nie była halucynacja...
- Monica... Moniu... Przepraszam, tak bardzo cię przepraszam - mówił, podchodząc coraz bliżej. Teraz już nie miałam wątpliwości, że to wszystko nie dzieje się tylko w mojej głowie. Poczułam jego zimną rękę na moim policzku i spojrzałam mu w oczy.
- Wróciłam... - to były moje jedyne i ostatnie słowa. Zaraz potem osunęłam się w jego ramiona i straciłam przytomność. Obudziłam się w szpitalu, podpięta do kroplówki. Pamiętam, że kiedy otworzyłam oczy, oślepiło mnie światło jarzeniówki i musiałam je z powrotem zamknąć. Ale czułam, że ktoś przy mnie siedzi i trzyma moją rękę. Wiedziałam, kim była ta osoba.


*

- Emily, nie biegaj tak, bo się przewrócisz! - zawołałam do mojej młodszej córki. W odpowiedzi usłyszałam tylko głośny, radosny śmiech.
- Nie ważne, ile będziesz próbowała, to dziecko nigdy się nie zmieni - powiedział Louis, przytulając mnie. Posypałam warzywa serem i wstawiłam zapiekankę do piekarnika. Robiłam tę zapiekankę od siedemnastu lat, kiedy to urodziła się moja pierwsza pociecha, a na chrzciny przyjechali krewni, którzy są wegetarianami. Od tamtej pory często musiałam wymyślać jakieś nowe potrawy, żeby dogodzić mojej rodzinie. Często pomagali mi Harry z Niallem, o ile puściły ich żony. Harry pomagał w gotowaniu, a Nialler, naturalnie, w jedzeniu. Po ślubie zamieszkaliśmy z Louisem w dużej i pięknej willi z ogrodem na obrzeżach Londynu. Jak zmierzyła Diana (żona Liama, architekt), znajduje się ona w idealnej prostej od mojego pierwszego londyńskiego domu. Z tego, co wiem, wprowadziła się do niego jakaś miła rodzina z dziećmi. Naprzeciwko mieszka teraz małżeństwo w już podeszłym wieku. Czasem ich odwiedzamy, żeby porozmawiać i trochę powspominać. W końcu w tych pokojach tyle się kiedyś wydarzyło...
- Mamo, mam wielką prośbę - za ręce ścisnęła mnie moja siedemnastoletnia córka, Darcy.
- O nie. Znam tę minę, wyczuwam kłopoty - zachichotał Louis i poszedł bawić się z małą, która chyba już zdążyła coś rozbić.
- Mów.
- No bo... Nauczysz mnie, jak się piecze babeczki? - zrobiła oczy Kota ze 'Shreka' i potrząsnęła moimi rękami.
- Nagle odkryłaś swoje kulinarne powołanie? A jak cię proszę o pokrojenie warzyw do zapiekanki, to uciekasz - powiedziałam, trochę zdziwiona jej słowami.
- Och, mamo, nie o to chodzi! To znaczy, ja mam jakieś tam powołanie, zacznę ci nawet więcej pomagać, tylko mnie naucz!
- A chcesz umieć piec muffiny, ponieważ...? - zapytałam. Darcy poczerwieniała i lekko zawstydzona wyznała:
- Wiesz, mamo... Naprzeciwko wprowadził się taki facet, a razem z nim jego czterech przybranych synów... I oni są naprawdę fajni, i chciałam ich jakoś powitać, żeby mnie zapamiętali i może gdzieś czasem zaprosili... Mamo, to wcale nie jest śmieszne! - krzyknęła, ale ja tylko mocno ją przytuliłam, nie mogąc powstrzymać śmiechu.
- Może nie uwierzysz, ale witanie sąsiadów muffinkami to najlepsze, co możesz zrobić.
- Naprawdę? - rozpromieniła się Darcy. Spojrzałam na Louisa, który łaskotał Emily i odpowiedziałam:
- Naprawdę.





Moi kochani... Skończyłam. Oto i ostatni rozdział na What Makes Me Beautiful, bloga, który zmienił moje życie. Pisząc to byłam tak wzruszona, że chyba nigdy nie będę w stanie wyrazić mojej wdzięczności za taką szansę. Chciałabym jednak podziękować WSZYSTKIM, którzy przyczynili się do powstania całego opowiadania, jak i poszczególnych rozdziałów. Dziękuję Klaudii, Lexie, Sophie, Szurniętej, Stukniętej, Szalonej i Kasi za ciągłe wsparcie w sferach 'zawodowych' i prywatnych. Dziękuję Kamili, Arturowi, Patrykowi i Mateuszowi za dzielenie się ze mną Waszą twórczością, wiele pytań i inspirujących konwersacji. Dziękuję tym czytelnikom, którzy piszą rozległe komentarze, a także tym, którym potrzeba tylko kilka słów. Dziękuję za wszystkie linki do blogów, które w większości otwieram i czytam ;)
Dziękuję również tym czytelnikom, którzy po prostu wchodzą na bloga i zajmują się lekturą. Dzięki Wam spodziewam się w bliskiej przyszłości JUŻ 150 000 wejść! Ta liczba jest naprawdę kosmiczna, nie zasłużyłam na tak wiele...
Chciałabym na koniec podziękować mojej wenie. Bez względu na Wasze wsparcie i dobre chęci - gdyby jej nie było, całe What Makes Me Beautiful po prostu by nie istniało <3

DZIĘKUJĘ <3


Posłowie: Już jutro spodziewajcie się mojego nowego bloga - Teach Me How To Love! Informacje o nowych blogach/notkach publikuję także na moim Twitterze @sparklingmintaj ^^

33 komentarze:

  1. Jednym słowem... świetne!
    A kilkoma ;)
    Epickie zakończenie, epickiej historii :)
    Szkoda, że to już koniec :(
    Cieszę się, że wszystko się ułożyło
    Niecierpliwie czekam na Twojego nowego bloga
    Dziękuję za podziękowanie
    Szur :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No, nareszcie wszystko jest już dobrze:)
      Szkoda, że to już koniec, ale każda historia musi się kiedyś skończyć, a ciągnięcie jej na siłę jest dla niej zabójcze (i nieprofesjonalne, po prostu...).
      Bardzo podobało mi się zakończenie - jak to się mówi, historia lubi się powtarzać :).
      Prośby dwie - uno, nie usuwaj bloga (jakby Ci coś takiego chodziło po głowie) - daj poczytać tym, którzy jeszcze go nie odkryli. Niech wiedzą, że dotąd ich siat był o wiele mniej wart ;)
      Duo - zrób kopię (o ile jej jeszcze nie masz) i zachowaj dla potomności jak wzór Bardzo Dużego Kawałka Bardzo Dobrej Roboty.
      Z wielką chęcią rozpocznę czytanie TMHTL, ale Monica zawsze będzie mieć pierwszeństwo.
      Na koniec podsumowanie - Twój styl powinien być wzorem dla innych bloggerów, którzy często nie wiedzą nawet do czego służą przecinki i deklinacja...
      GOOD JOB, SWEETY!
      Szalona SS&S

      Usuń
  2. Szkoda,że to koniec.Twój blog jest świetny.Wiele mnie nauczył.Pomagał mi w chwila kiedy nie wiedziałam co zrobić.
    Będę za tym tęsknić.
    Nigdy nie zapomnę.Tego nie da sie zapomnieć.
    Nie zawsze komentowałam.Jeśli już to z anonima.Bo wcześniej nie miałam tego konta.
    Będę tęsknić za Tobą i opowiadaniem.Za wszystkimi.Monicą,Alexis,za nieznośnym kuzynem,za Louis'em,Harry'm,Niall'em,Zayn'em i Liam'em. Za wszystkimi.
    Nie sądziłam,ze tak ciężko będzie mi pożegnać sie z tym blogiem.
    Żaden inny blog NIE równa sie z Twoim...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A wiesz za czym będę tęsknić najbardziej?
      Za tym,że chociaż nie miałaś zawsze czasu pisać i tak pisałaś.Będę tęsknić za Twoją odwagą i weną.
      Będę tęsknić za wszystkim co mnie tu spotkało...
      Lekki SPAM
      http://onedirection1d-op.blogspot.com/
      Mogłabyś wejść i coś skomentować? To dla mnie bardzo ważne.
      Z góry dziękuje.

      Usuń
  3. To świetne opowiadanie. Naprawdę jedne z najlepszych, jakie kiedykolwiek czytałam xoxo

    OdpowiedzUsuń
  4. Naprawdę bardzo fajny blog. Szkoda, że już kończysz bo zmniejszy się moja ulubiona lista blogów :(
    PS. masz talent dziewczyno!

    OdpowiedzUsuń
  5. Cudowne , niesamowite , po prostu to kocham <33 Będzie mi strasznie brakowało tej historii ;c To naprawdę jeden z lepszych blogów , które czytałam . Świetny i tyle , masz talent . xxx

    OdpowiedzUsuń
  6. Jejciu pisz dalej . Nie mogę się doczekać =)
    Gdybyś mogła zajrzeć do mnie , bo ja będę tu częstym gościem
    http://noteverythingisperfect19.blogspot.com/
    Historia o córce króla Wielkiej Brytanii

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie bądź gościem 'tu', tylko na TMHTL i SBS! ;)
      Dziękuję za zainteresowanie, polecam się na przyszłość (jeśli mogę). Już zaglądam na Twój blog

      Usuń
  7. TO. BYŁO. PIĘKNE D: RYCZEM D: PSTYUL SOPH :C

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Moje malutkie i słodkie kochanie, już Cię przytulam!!!

      Usuń
  8. Długo oczekiwana część druga już jest :) Zapraszam do czytania i komentowania: http://gorzka-strona-cukierka.blogspot.com/ :)

    OdpowiedzUsuń
  9. I jak.. że to niby koniec? Że tak o zakończył się mój ukochanych i jeden z pierwszy blogów, serio ?! Mogę płakać, ryczeć ?

    Obiecałam sobie że napiszę ci mega długi komentarz o tym jak twój blog odmienił moje życie, no to zaczynamy (najprawdopodobniej będzie on lekko pogmatwany i bezsensu za co z góry przepraszam)..
    Chyba pisałam to pod ostatnim postem ale dostałam link do tego bloga na fejsie od.. sama nie wiem kogo, weszłam i.. zakochałam się ! Czytałam coraz to kolejne rozdziały i pamiętam że przez pewien okres czasu nie miałam jakiegokolwiek dostępu do internetu i za każdym razem kiedy tylko udało mi się uzyskać do niego dostęp starałam się nadganiać coraz to kolejne i kolejne rozdziały. Płakałam, śmiałam się wraz z bohaterami i martwiłam się kiedy to ty przerywałaś rozdziały w najgorszych momentach, kiedy to aż człowieka coś zżera w środku, bo nie wie co będzie dalej. Pamiętam jak zaczęłaś robić ogromne przerwy między dodawaniem rozdziałów, czy też kiedy chwaliłaś się nam różnymi osiągnięciami, również tymi czysto prywatnym.Jeśli się nie mylę to chciałaś kiedyś wydać książkę prawda? Nie wiem jak inni ale ja trzymam cię za słowo!
    Pamiętam też jak dostałam od ciebie komentarz na moim jakże marnym blogu, który znaczył dla mnie tyle same co znanego pisarza.. To był wręcz zaszczyt ;)
    Ta historia choć kopiowana jest przez tysiące innych (często głupiutkich) osóbek, jest i będzie w moim serduszku już na zawsze.
    Szczerze to najchętniej bym powiedziała jak to cię nie lubię, bo to kończysz ale wszystko co dobra kiedyś skończyć się musi. Niestety..
    Kocham postać Monici.. kocham wszystkie postacie tu. Kocham też ciebie i tą historię. Szkoda i to wielka że już nie piszesz ficsów o 1D, może kiedyś do nich wrócisz ? Lub też przerzucisz się na coś całkiem innego, kompletnie nie związanego z fan fiction ? Wiem że to zależy tylko od ciebie ale... ;)
    Ahh.. I dziękuję ci bardzo za to że miałam zaszczyt kiedykolwiek ją przeczytać, że dane było mi postać tak pogmatwaną oraz cudowną historię,
    Maddi xx
    P.S. Coś mi mówi że dla Darcy to tylko początek przygody.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję za BARDZO wyczerpujący i długi komentarz! Wzruszyłam się... Naprawdę, nigdy bym nie sądziła, że ktoś zżyje się z tą historią tak, jak ja. Wątpię, że kiedykolwiek dojdzie do mnie znaczenie tego bloga, ale z pewnością czuję się dumna z mojej wytrwałości i zdolności napisania czegoś tak... obszernego ;)
      Mam w planach jeszcze jedno opowiadanie z One Direction, a także ambicję na kilka one shotów ;)
      Co do Darcy... niewykluczone, że będę tę przygodę kontynuować ;>

      Zapraszam serdecznie na 'Teach Me How To Love' i wyczekujcie premiery 'Sweet Secret'!

      Usuń
  10. [Sorry za spam]
    16 -letnia Olivia wraz z rodzicami przeprowadza się do Londynu. Zabiera również swoją najlepszą przyjaciółkę - Jennifer, którą traktuje jak siostrę. Główna bohaterka ma problemy ze swoimi rodzicami, którzy nie zwracają na nią, ani na jej siostrę uwagi i ma za to ogromny żal do nich. Kilka dni po przeprowadzce dziewczyny postanawiają wyruszyć na zakupy. Tam zauważają plakat o tematyce spełniania swoich marzeń wokalnych. Jennifer próbuję namówić przyjaciółkę, jednak jej się to nie udaje. Pod jej nieobecność sama ją zgłasza. Jakby tego było mało Olivia straciła swojego najlepszego przyjaciela - Toma, który wyjechał i niestety nie wrócił. Dziewczyna tęskni za nim i nadal ma nadzieję, że go kiedyś zobaczy i z nim porozmawia.. W życiu brunetki pojawia się również Zayn - jeden z członków popularnego zespołu One Direction. Jak rozwinie się ich znajomość ? Połączy ich uczucie czy może nienawiść ? Czy Olivia spotka swojego przyjaciela ? Jak poradzi sobie z rodzicami ? Tego wszystkiego dowiecie się czytając 'Only you can make ma happy ♥' - Zapraszam do zapoznawania się z historią.
    Link : http://onlyyoucanmakemehappyonedirection.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  11. **Spam**Z góry przepraszam**Jeśli nie lubisz takich wiadomości, usuń komentarz**

    Claire Evans, zwykła nastolatka kochająca śpiewać, ciesząca się każdą chwilą w życiu. Pewnego dnia wszystko zostaje jej odebrane. Przyjaciele, chłopak...Przeprowadzając się w nowe miejsce, Claire myśli ,że już nigdy nie zazna szczęścia...Czy aby na pewno ma rację? Jej życie wywróci się do góry nogami, gdy pojawi się w nim najsławniejszy boysband na świecie. Czy jeden z chłopaków namiesza jej w głowie? Będą przyjaciółmi...A może kimś więcej? Czy jeden jedyny casting w X Factor pomoże jej spełnić marzenia? Tego dowiecie się czytając moje opowiadanie. Serdecznie zapraszam na bloga : http://you-will-always-be-my-love.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, jeśli dzięki mojemu blogowi inne zdolne bloggerki mogą się promować! Tylko mam małą prośbę: oprócz reklamy dopisujcie jakiś mały komentarz ;) Będę bardzo wdzięczna!

      P.S. Za tydzień ruszą prace nad Chapter 2 'Teach Me How To Love'. Za chwilę dodam na SBS kolejną informację ^^

      Usuń
  12. Cześć! :)
    Nominowałam Cię do Liebster Award. Więcej wiadomości i pytania znajdziesz na moim blogu -> http://baby-they-dont-know-about-us.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  13. [SPAM]
    Z góry przepraszam za spam :)
    Wejdziesz?
    http://forever-in-my-dreams.blogspot.com/
    Bardzo zależy mi na twojej opini ^^

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. znowu reklama bez komentarza? ;c
      już wchodzę ;)

      Usuń
  14. Zostałaś nominowana do Liebster Award :PP
    Więcej informacji u mnie: http://forever-in-my-dreams.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  15. Nożesz w mordę, nie ma zakładki spam...Będę musiała rąbnąć go tu. Oczywiście jeśli się nie obrazisz :D

    Chapel Town to z pozoru ciche i spokojne miasteczko, zaludnione przez około siedem tysięcy osób. Codziennie nowe twarze, coraz to bardziej pragnące lepszego życia, przyjeżdżają w to miejsce, chcąc zaspokoić swoje żądze dobrej zabawy. Wszystko byłoby wręcz idealnie, gdyby nie jedna, kluczowa rzecz. Wojny gangów. Nie, nie przesłyszeliście się.
    Strzał, huk, śmierć...Te trzy rzeczy doprowadzają tamtejszych ludzi do skrajnej rozpaczy, szaleństwa.
    Smutne, jakież to smutne, że Śmierć upomina się o Nas w tym najmniej oczekiwanym momencie...

    Zapraszam na: http://do-you-really-want-to-feel-the-pain.blogspot.com/

    Pozdrawiam :*
    Stylesowa <333

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Po raz któryś powtarzam, że się nie obrażam ;P (o, jak się zrymowało)
      Tylko PROSZĘ, oprócz spamiku skomentujcie rozdział!

      Usuń
  16. trafiłam tutaj już jakiś czas temu i wreszcie nadrobiłam wszystkie rozdziały a tu KONIEC :O
    Piszesz świetnie i opowiadanie też niestety było :(( super chociaż nadal jest bo pewnie powrócę by je przeczytać jeszcze raz.
    za to ja jestem w trakcie powstawania nowego bloga tak więc zapraszam do mnie http://allofyourwords.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zapraszam do czytania moich następnych blogów! Właśnie dodałam drugi rozdział na 'Teach Me How To Love', link znajdziesz po prawej stronie w SPARKLING STORIES

      Usuń
  17. Zostałaś nominowana do Libster Award.

    Więcej u mnie.
    http://love-oflondon.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  18. [Spam]
    Chcesz zapoznać się z historią Victorii i Justina, którzy pochodzą z dwóch zupełnie się różniących światów ? Jeśli tak to wchodź na : dangerous-justin.blogspot.com
    Blog dostępny dla osób w wieku 16 lat! Jeśli tyle masz, a nie możesz wejść z konta bloggera wystarczy się wylogować ; )
    Zapraszam.

    OdpowiedzUsuń
  19. Witam,
    jednym z nielicznych obowiązków członka stowarzyszenia ff-1d jest ustawienie linku do stowarzyszenia w jakimś widocznym miejscu. U Ciebie nie zauważyłam takiego linka, dlatego proszę, byś w ciągu tygodnia od opublikowania tego komentarza, podała go na swoim blogu.
    Zapraszam również do udziału w konkursie literackim na www.ff-1d.blogspot.com Przewidziane są niezłe nagrody :)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Już ustawiłam, mam nadzieję, że zdążyłam... Zdecydowanie rzadziej odwiedzam już ten blog, więc musiałam o tym zapomnieć ;)

      Usuń
  20. Twój blog został nominowany do "Versatile Blogger Award". Więcej informacji znajdziesz na: http://the-dark-side-of-one-direction.blogspot.com/ na stronie "Versatile Blogger Award".
    Pozdrawiam xx

    OdpowiedzUsuń
  21. Hej, zapraszam do wzięcia udziału w nowym konkursie literackim na ff-1d.blogspot.com :)

    xx

    OdpowiedzUsuń
  22. Szczerze powiedziawszy sama nie wiem co powinnam tutaj napisać - oczywiście liczy się reklama, więc...
    Życie pełne niespodzianek, było codziennym obrazem (nie)zwykłej siedemnastolatki zamieszkującej, miasteczko potocznie nazywane "Miastem Miłości". Aurora wielokrotnie zmagała się z lubującą w dramatycznych historiach, egzystencją. Śmierć rodziców, uzależnienie od narkotyków oraz ból jakiego doświadczyła przez osobę, która stanowić miała dla niej podporę, doprowadziła do nieustannie nękających ją myśli samobójczych. Stojąc na krańcu metalowej belki, marzyła tylko o tym, aby jej cierpienie dobiegło końca. Krok jaki wykonała na przeciw śmierci, zawiódł ją o wiele dalej, niż mogłaby to sobie wyobrazić.

    Harry włócząc się bez celu po Paryżu, pragnął jak najszybciej zapomnieć o palącym uczuciu, rozrywającym jego klatę. Niespełniona miłość zawiodła go aż do Francji, gdzie miał sobie wszystko przemyśleć. Czuł, że może właśnie tutaj, uda się mu odciąć się od problemów, rodziny i kobiet. Spacerując opustoszałą ulicą, nie spodziewał się, że za chwile jego życie obróci się o 180 stopni. Chwila z którą ujrzał, konającą na masce jego samochodu, dziewczynę była jednocześnie najstraszniejszą i najcudowniejszą, w całym jego życiu. Blada twarz brunetki, obalana była srebrzystym światłem, jakie rzucał na nią księżyc. Harry już wtedy zrozumiał, że nie przez przypadek serce nakazało mu przyjechać do Francji.

    Tych dwoje nigdy nie miało pojęcia o swym istnieniu. Tych dwoje nigdy nie przypuszczało, że na ich drodze pojawi się właśnie ktoś taki. Tych dwoje nigdy nie zdawało sobie sprawy z tego, że te wakacje będą w stanie zmienić ich życie...

    Bardzo serdecznie Cię zapraszam - jest to moje drugie podejście z tym opowiadaniem. Liczę na to, że Ci się spodoba i staniesz się wierną czytelniczką. Dużo miłości! Pozdrawiam i Zapraszam - Jerr ♥

    http://do-you-remember-summer-09-new-jerr.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  23. świetny jest ten rozdział ! czekam na kolejny :))

    OdpowiedzUsuń